کاش بشود حس دوست داشتن را از همه ی حس های دنیا جدا کرد...

از همه ی اختلاف ها ٬دعوا ها ٬کج خلقی ها ٬

اصلا کاش بشود به یک نفر گفت من هیچکدام از حرف هایت را نمی فهمم

اما دوستت دارم...

به نظرم دوست داشتن ذره ذره جمع می شود و یک کُل را می سازد ٬

سیاه و سفید محض نیست ٬

هم نور دارد هم تاریکی ٬هم خوب دارد هم بد ٬

به پازل می ماند ٬

نصف و نیمه های یک نفر را کنار هم می چینی و آنقدر بالا و پایین می کنی

تا تصویر دوست داشتنش کامل می شود...

اصلا آدم باید حس دوست داشتن یک نفر را با همه ی بدی هایش

با همه ی خلأ ها و همه ی ضعف هایش بسازد...

دوست داشتن باید با همه ی حس های دنیا فرق داشته باشد ٬

نباید ساده تمام شود...